Otomasyon değil, sınır

Bir sisteme her şeyi yaptırmak kolaydır. Zor olan, nerede duracağını bilmesidir.

Son iki yılda, bir işletmenin yerine karar verebilecek sistemler kurmak teknik olarak mümkün hâle geldi. Bu mümkünlük, çoğu yerde doğrudan bir hedefe dönüştü. Bizde dönüşmedi.

Sebep felsefi değil, pratik. Bir sistem bir işletmenin yerine karar verdiğinde, o kararın sonucunu işletme taşır. Sonucu taşımayan bir tarafın karar vermesi, sorumluluğun ortadan kalkması demektir. Sorumluluğun ortadan kalktığı yerde güven de kalmaz.

Yetki, bir ayar değildir

Çoğu üründe otomasyon bir açma-kapama düğmesidir. Açarsınız, sistem bir şeyler yapmaya başlar. Ne yaptığını sonradan öğrenirsiniz.

Bize göre yetki, bir düğme değil bir devir işlemidir. Devredilir, kapsamı bellidir, görünürdür ve tek hareketle geri alınır. Devredilmediği sürece sistem hiçbir şeyi denemez — deneyip başarısız olmaz, hiç denemez.

Kanıt olmadan öneri olmaz

Bir öneriyi kabul etmek, o öneriyi anlamayı gerektirir. Kaynağı gösterilemeyen bir öneri, kabul edilecek bir şey değil; inanılacak bir şeydir. Bir işletmeden inanç istemek doğru değil.

Bu yüzden her öneri, dayandığı duruma geri götürülebilir olmak zorunda. Götürülemiyorsa gösterilmez. Bu, ürünü daha yavaş yapan bir kısıt. Bilerek kabul ettiğimiz bir kısıt.